Sultan Mehmed, bilinen savaşçı özelliklerinin dışında yedi lisanı ana dili gibi kullanan ve henüz şehzadeyken çevresindeki İtalyan filozoflarla felsefe tartışacak kadar entelektüel bilgiye sahip bir sultandı. Yirmi bir yaşında İstanbul’u aldıktan sonra “Fatih” unvanına layık görüldü. Topkapı Sarayı’ nda Aristoteles ve St. Thomas’ ın eserlerinin de yer aldığı büyük bir kütüphane kurdu. Çağdaş tarih yazıcılığı onun döneminde başlamıştır. Fatih, İstanbul’u sadece Müslümanların yaşadığı bir kentten ziyade bir metropol olarak düşündü. Hükümlerini hep bu düşünceye göre verdi. Şehirdeki gayrimüslimlerin haklarını korudu, bu konuda bir ferman çıkarıp din ve özgürlüklerini resmen tanıdı. Hristiyanlar fetih gerçekleştikten sonra “Dünyanın sonu” diye tabir ettikleri ortamın aslında kendi devrimleri olduğunu çok sonradan fark etti. Avrupa’ da yaşayan ve zulüm gören akrabalarını İstanbul’a çağırdılar. Fatih, döneminin çok ilerisinde bir kişilik, bir Rönesans ve bilim tutkunu olduğu kadar on dokuz kez de sefere çıkmış bir savaş dâhisidir.